Monthly Archives

juli 2016

In de tussentijd

Project Pannenlap haken

Ik bedacht een nieuw project. Dat project zou Project Pannenlap gaan heten. Ik zou elke week een pannenlap haken. Ik zou heel veel nieuwe steken leren. Ik zou heel productief doen. Ik zou een enorme muts worden.

Ahh STOP.

‘ Of ik dan niets geleerd had het afgelopen jaar?’, vroeg het stemmetje in mijn hoofd. Dat verrekte stemmetje dat meestal verstandiger is dan ik.

Presteren zonder druk

Het afgelopen jaar keek ik 52 weken anders. Het was een fotocursus waarbij ik 52 weken lang elke week een ander onderwerp moest fotograferen. Ik hield het een half jaar trouw vol. Daarna kwam de klad erin. Ik vond het te koud buiten, of te warm. Ik was te moe of te druk met andere dingen. Of ik had geen discipline genoeg. Zonde.

Grenzen bijstellen

Vorige week lag ik op bed en luisterde naar de regen. Het stemmetje hield zijn smoel. ‘Weet je wat?’ Ik begin gewoon. Ik kan de pannenlap meteen in de ring gooien, maar ik kan ook doen wat ik leuk vind. Zonder elke week iets te MOETEN maken. En trouwens. Wat moet een mens met 52 pannenlappen?’

Beetje overdreven toch?

 

image

 

Ik ben begonnen. De eerste gehaakte pannelap is in de maak. De afgelopen week leerde ik mezelf de ‘corner to corner’ steek (c2c) Ik raakte daarbij erg in de knoop. Ik keek vijftig keer hetzelfde domme instructiefilmpje en snapte het nog steeds niet. Ik Zag ook vijftig keer dezelfde irritante reclame voor Pampers voorafgaand aan het filmpje. Daarom werk ik aan een tutorial die ook te begrijpen is voor iemand met NAH. Uiteindelijk is het me wel gelukt natuurlijk.

Vermoeidheid vormt een rode draad in mijn leven. Opgeven meestal niet. Het project blijft bestaan. Niet op wekelijkse basis.

Gezondheid, Persoonlijk

Hoe leef je verder als je er niet meer had moeten zijn?

De vraag die niemand mij stelt, ik beantwoord hem zelf. Blog voor het Bloggers Boot Camp, onderwerp: ‘doorzetten’.

Ik werd dus ziek.
Een hersentumor.
Kwaadaardig.
De dokter gaf me één bonusjaar.
Eentje maar.

Aardig

Er kwam nog een jaar bij.
En nog één
En nog één.
En nog één.
En nog één.
Nu al bijna tien jaar.

Een wonder?
Misschien.
Geluk?
Misschien.
Doorzettingsvermogen?
Zeker weten.

Ik nam de draad weer op.
Liet hem glippen.
Ik nam de draad weer op.
Liet hem glippen.
Ik nam de draad weer op.

Enzovoort

Totdat mijn handen pijn deden.

Hoe leef ik verder?

Ik keek om mij heen.
Goed om mij heen.

Onderweg

Keek ik en zag ik.
Keek ik en zag ik.
Keek ik en zag ik.

Opnieuw

Verstopt in de dauwdruppels.
Op een lentebloem.
Het leven.

Het leven.
Waaraan ik me vasthoud.

Het leven.
Waarom ik verder leef.

Het leven.
Waarom ik verder kan leven.

O het Leven.

L-E-V-E-N

Geeft kracht.

image

 

 

Blijmakers

Drie boeken van waarde

Wat zijn jouw drie boeken van waarde? Welke drie boeken zou jij doorgeven aan anderen? Makkie, dacht ik toen ik de opdracht van Bloggers Boot Camp las. Maar niet heus. Ik ben een lezer. Altijd al geweest. Een keuze maken uit alle boeken die ik heb gelezen, bleek veel moeilijker dan ik dacht. Ik moest zo veel ‘darlings’ killen. Dit is daarom slechts een willekeurige selectie. Het hadden net zo goed drie totaal andere boeken kunnen zijn.

image

Tolstoy Anna Karenina

Ik hou van familiegeschiedenissen, ik hou van Russische schrijvers en ik hou van klassiekers. Anna Karenina is een combinatie van alle drie en mag daarom niet op mijn lijstje ontbreken. Al is het alleen maar vanwege de allermooiste openingszin ooit. Het is een boek vol drama en romantiek. Het is een tijdloze roman ook al is hij in 1878 geschreven. Een verhaal dat je de zorgen van alledag laat vergeten.

“Alle gelukkige gezinnen lijken op elkaar, elk ongelukkig gezin is ongelukkig op zijn eigen wijze.”

Nou hoor je het eens van een ander

Dit boek wordt niet meer uitgegeven. Het is een bloemlezing met gedichtjes samengesteld door Kees Fens. Het zijn gedichten die geschikt zijn voor kinderen. Sommige zijn speciaal voor kinderen geschreven, andere niet. Ik heb het als kind gekregen van mijn ouders en altijd bewaard. Sterker nog, ik blader dit boek nog regelmatig door. Ik hou nog steeds van poëzie. Misschien vormde ‘Nou hoor je het eens van een ander’ wel de basis voor die liefde.

Meisje met negen pruiken

Ik was 31 en ernstig ziek. Af en toe had ik het gevoel dat ik de enige was. Mijn vriendinnen spraken over baby’s, ik over chemokuren. Toen ik dit boek las, besefte ik dat meer jonge vrouwen hetzelfde doormaakten. Ik moest er om lachen en om huilen. Nu lees ik het nooit meer. Het staat symbool voor een periode die ik gelukkig heb afgesloten.

Eervolle vermeldingen

Kinderen van de Bolderburen (Astrid Lindgren), Het groene Boekje en De Alchemist (Paulo Coelho). Ik zal niet uitleggen waarom, maar ik vermeld ze toch even.

Heb jij een mooie aanvulling op dit lijstje?

Als je dat leuk vindt, kun je het hieronder laten weten. Ik ben best nieuwsgierig.

 

DIY

Gehaakte armbanden, snel zelfgemaakt

Ik twijfelde of ik mijn DIY-projecten, nu wel of niet hier moest plaatsen. Eerlijk gezegd weet ik het nog steeds niet. Daarom begin ik met deze gehaakte armbanden. Ik vond ze goed gelukt en af en toe draag ik ze zelfs. Een herhaling van mijn vorig blog overigens.

image

Vaak zijn mijn zelfmaaksels helemaal niet zo mooi.
Ik laat wel eens wat mislukken.
Om eerlijk te zijn, ik laat best vaak wat mislukken
Dat smijt ik dan door de kamer.

Gefrustreerd, omdat mijn linkerhand niet zo goed werkt als ik zou willen.
Dat ik te kritisch ben staat hier los van.
Tuurlijk.

Perfectionist? ik?

Deze gehaakte armbanden deelde ik op mijn vorig blog.
Dat doe ik nu nog eens.
Het waren te wijde armbanden die ik heb omgehaakt.
Hiervoor moet je armbanden gebruiken die flink te groot zijn,
Anders passen ze niet meer.
En dun garen.

Hoe maakte ik deze gehaakte armbanden?

  • Een lapje haken, net iets breder dan de omtrek van de armband.
  • De omtrek kun je meten met een draadje, werkt perfect.
  • Het lapje daarna om de armband leggen.
  • Aan de bovenzijde vastnaaien.
  • Tot slot: dichtgenaaide kant naar het midden schuiven.

Meer hoef je niet te doen. Leren haken misschien,
maar dat is makkelijker dan je denkt.
Gewoon beginnen en voor je het weet kun je het.

Ik heb de star stitch gebruikt overigens.

In de tussentijd, Persoonlijk

Waar zeg jij Nee tegen?

Deze maand doe ik mee met de Bloggers Boot Camp!  Samen met anderen bloggen over hetzelfde onderwerp. Hieronder mijn eerste bijdrage. Waar zeg ik Nee tegen?

image

Wil jij misschien?
Kun jij misschien?
Heb jij misschien?

Nee, Nee, Nee.

Nee, is mijn Magic Word

Ik heb hersenletsel.
Ben altijd moe.
Dat betekent alles inplannen.
Alles buiten mijn planning is een dikke vette Nee.
Plan ik niet, dan lig ik de dag erna voor pampus.
En de dag daarna ook.

NEE

Naar de bios?
Nu even niet.
Een drankje in de kroeg?
Niet vanavond.
Een middagje shoppen?
Alsjeblieft zeg.

Nee, zeggen moet ik vaak.
Veel te vaak.
Het is een noodzakelijk kwaad.

Daarom is het leuk,
superleuk, als ik door het Nee zeggen.
Ja kan zeggen tegen de dingen die ik koester.
De dingen die ik wil blijven doen.

Leven met hersenletsel.
Het betekent heel veel opgeven.
Continu de balans zoeken tussen wat wel én wat niet.
Nee zeggen is – bijna – normaal geworden.
Het is het belangrijkste dat ik heb geleerd.

Gelukkig

Ik draai de vraag daarom liever om.
Eigenwijs?
Een beetje.

Waar zeg jij Ja tegen?

Vrienden die ik lief, leuk en gezellig vind.
Een weekendje weg in een stad die niet te druk is.
Samen koken en eten.
Een wandeling op blote voeten door de branding.

Ik zeg Ja tegen mensen en dingen die positieve energie geven.
Ik zeg Ja tegen alles met een hoge geluksfactor.

JA

Als je heel veel Nee moet zeggen, leer je het Ja zeggen extra waarderen.

 

MyHappyPlace

My Happy Place: Kirsten ademt Parijs

Parijs de stad van de liefde. De stad van gezellige cafeetjes, het Louvre en de Arc de Triomphe. De stad waar je meer dan elders in het land het Franse “Joie de Vivre” ervaart. Kirsten werd op slag verliefd op de Franse hoofdstad. Nog voordat ze ooit de Eiffeltoren in het echt had gezien.

image

©foto: Kirsten M.

Het begon voor Kirsten allemaal op de middelbare school. ‘Tijdens mijn eerste Franse les had ik direct een sterk gevoel bij de taal en het land. Een bijzonder gevoel. Ik wist meteen dat ik een keer naar Parijs moest. Waar dat vandaan kwam? Geen idee, ik was zelfs nog nooit in Frankrijk geweest. Het is onbeschrijflijk.’ Een tijdje later volgde de eerste echte kennismaking. ‘Ik bezocht Parijs voor het eerst tijdens een schoolreis. Het was als thuiskomen. Ik voelde direct dat ik er terug zou keren. Dat het geen bevlieging was.’

lees verder